خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) شامل 31 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نکته ها(۹) :

نکته ۴۲: حق پذیری و عدول از فتوا

فقهای بزرگوار شیعه در مواردی از فتوا و نظر خود عدول کرده و فتوای جدیدی صادر کرده اند. این امر، نشانه حق پذیری و تواضع آنان است. سید ابن طاووس در اقبال در سخنی که خواهد آمد آن را نشانه ورع و تدیّن می داند. در این نکته به نمونه هایی معدود از این دست اشاره می کنیم:

الف) شیخ مفید و عده ای از فقیهان آن روزگار در مورد ماه رمضان ابتدا قائل به نظریه عدد بودند، سپس از آن عدول کردند و قائل به نظریه رؤیت شدند. سید ابن طاووس در اقبال در این زمینه گوید:

واعلم أنّ اختلاف أصحابنا فی شهر رمضان، هل یمکن أن یکون تسعه وعشرین یوماً علی الیقین، أو أنّه ثلاثون لا ینقص أبد ال آبدین؟ فإنّه کانوا قبل ال آن مختلفین، وأمّا ال آن فلم أجد ممّن شاهدته أو سمعت به فی زماننا… .

ولکنّنی أذکر بعض ما عرفته ممّا کان جماعه من علماء أصحابنا معتقدین له وعاملین علیه، من أنّ شهر رمضان لا ینقص أبداً عن الثلاثین یوماً.

فمن ذلک ما حکاه شیخنا المفید محمّد بن النعمان فی کتاب لمح البرهان، فقال عقیب الطعن علی من ادّعی حدوث هذا القولِ وقلّه القائلین به ما هذا لفظه المفید:

«ممّا یدلّ علی کذبه وعظم بهته أنّ فقهاء عصرنا هذا وهو سنه ثلاث وستّین وثلاثمائه ورواته و فضلؤه وإن کانوا أقلّ عدداً منهم فی کلّ عصر مجمعون علیه، و یتدیّنون به، و یفتون بصحّته، وداعون إلی صوابه، کسیّدنا وشیخنا الشریف الزکیّ أبی محمّد الحسنی (أدام الله عزّه)، وشیخنا الثقه الفقیه أبی القاسم جعفر بن محمّد بن قولویه (أیّده الله تعالی)، و شیخنا الفقیه أبی جعفر محمّد بن علیّ بن الحسین بن بابویه، و شیخنا أبی عبدالله الحسین بن علیّ بن الحسین (أیّدهما اللّه)، وشیخنا أبی محمّد هارون بن موسی (أیّده اللّه) ».

ورأیت فی الکتب أیضاً أنّ الشیخ الصدوق«۱» المتّفق علی أمانته جعفر بن محمّد بن قولویه (تغمّده الله برحمته)، مع من کان یذهب إلی أنّ شهر رمضان لا یجوز علیه النقصان، فإنّه صنّف فی ذلک کتاباً، وقد ذکرنا کلام المفید عن ابن قولویه.

ووجدت للشیخ محمّد بن أحمد بن داود القمّی (رضوان الله جلّ جلاله علیه) کتاباً قد نقض به کتاب جعفر بن قولویه، واحتجّ بأنّ شهر رمضان له أُسوه بالشهور کلّها.

ووجدت کتاباً للشیخ المفید محمّد بن محمّد بن النعمان، سمّاه لمح البرهان، الذی قدّمنا ذکره قد انتصرفیه لأُستاذه وشیخه جعفر بن قولویه، ویردّ علی محمّد بن أحمد بن داود القمّی، وذکر فیه أنّ شهر رمضان لا ینقص عن ثلاثین، وتأوّل أخباراً ذکرها تتضمّن أنّه یجوز أن یکون تسعاً وعشرین.

ووجدت تصنیفاً للشیخ محمّد بن علیّ الکراجکی یقتضی أنّه قد کان فی أوّل أمره قائلاً بقول جعفر بن قولویه فی العمل علی أنّ شهر الصیام لا یزال ثلاثین علی التمام، ثمّ رأیت له مصنّفاً آخر سمّاه الکافی فی الاستدلال، قد نقض فیه علی من قال بأنّه لا ینقص عن ثلاثین واعتذر عمّا کان یذهب إلیه، وذهب إلی أنّه یجوز أن یکون تسعاً وعشرین.

ووجدت شیخنا المفید قد رجع عن کتاب لمح البرهان، وذکر أنّه قد صنّف کتاباً سمّاه مصابیح النور، وأنّه قد ذهب فیه إلی قول محمّد بن أحمد بن داود فی أنّ شهر رمضان له أُسوه بالشهور فی الزیاده والنقصان.«۲»

أقول: وهذا أمر یشهد به الوجدان والعیان، وعمل أکثر من سلف، وعمل من أدرکناه من الإخوان، وإنّما أردنا أن لا یخلو کتابنا من الإشاره إلی قول بعض من ذهب إلی الاختلاف من أهل الفضل والورع والإنصاف، و أنّ الورع والدین حملهم علی الرجوع إلی ما عادوا إلیه، من أنّه یجوز أن یکون ثلاثین وأن یکون تسعاً وعشرین.«۳»

ب) سید ابوتراب خوانساری، عالم بزرگ قرن چهاردهم در کتاب با ارزش شرح نجاه العباد، ابتدا قائل به عدم اعتبار حکم حاکم در رؤیت هلال بوده و ادله ای بر مدعای خود ذکر کرده است. پس از مدتی از این نظر عدول کرده و ادله سابق خود را شجاعانه رد کرده است. ایشان می نویسد:

… هذا ما کتبته سابقاً.

وال آن أقول: الإنصاف أنّ التوقیع الرفیع دالّ علی ثبوت الولایه العامّه للمجتهد فی جمیع الحوادث التی هی عند الناس من مناصب الحُکّام. وکان مرجع الشیعه فیها فی زمنهم(ع) الإمامَ ونائبَه، فإنّ المعهود من الحوادث المسؤول عنها فیه إنّما هو ذلک کلّه، لا خصوص المرافعات ومعرفه الأحکام من الحلال والحرام، بل ولیس المراد هذا الأخیر قطعاً؛ لعلم کلّ أحدٍ بأنّ ذلک إنّما کان المرجع فیه الرواه فی کلّ زمان من لدن زمن النبیّ(ص)، فلا إجمال فی الروایه ولا إشکال.

کما أنّ النصوص الدالّه علی ذلک غیر هذا التوقیع کثیره، قد استقصیناها فی أجوبه المسائل البحرانیّه، وبسطنا الکلام فیها، وحقّقناه بما لا مزید علیه، فمن أراد فلیرجع إلیها.

وصحیحه محمّد بن قیس والخبران بعدها نصّء فی أنّ ذلک منصب الإمام وأنّ له الحکم فیه، کما أنّ عند الناس أیضاً کلّهم أنّه من مناصب الحکّام، فیثبت أنّه من مناصب الفقیه، وأنّ حکمه معتبر فیه.

ولا ینافی ذلک النصوص الحاصره والتقیید فی صحیحه منصور؛ فإنّها جمیعاً فی مقام بیان أدنی ما یثبت به الهلال، کما سمعت، وأدنا قیام البیّنه عنده وإن لم یثبت عند الحاکم، ورؤیته خاصّهً ولو لم یره غیره، فقصاری ما دلّت علیه إنّما هو کفایه ذلک، لا الحصر فیه