خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ شامل 46 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل در زندانهای اسرائیل چه می گذرد؟ :

گزارش
تکان دهنده ای از طرف سازمان عفو بین المللی از فلسطین اشغالی

سازمان
عفو بین المللی(منستی) اسناد مهمی پیرامون شکنجه و بدرفتاری با زندانیان فلسطینی،
از طرف رژیم صهیونیستی منتشرنموده و درآن نمونه های متعددی از سرگذشت تلخ و
تکان دهنده مبارزان فلسطینی را ارائه کرده است. با توجه به اهمیت این گزارش،
گوشه هایی از آن را با ترجمه از مجله «العالم » (شماره ۵۵۴ و ۵۵۷) از نظر
خوانندگان ارجمند می گذرانیم:

معاینه پزشکی

در
زندانهای اسرائیل، شخص زندانی، ظرف ۲۴ ساعت (یا حداکثر ۴۸ ساعت) پس از بازداشت،
مورد معاینه پزشکی قرار می گیرد و معمولا این معاینه توسط یکی از دستیاران پزشکی
زندان صورت می گیرد (وبه زبان عبری «هوفیش » نامیده می شود). روزنامه اسرائیلی
«داوار» در ماه مه ۱۹۹۳م گزارشی پیرامون «گواهی پزشکی سلامت زندانی » جهت استفاده
در مراکز بازجویی منتشر کرد. این گواهی پزشکیی، پزشکان زندان را ملزم می کند که
گواهی بدهند که فرد بازداشت شده قادر به تحمل زندان انفرادی، ممنوعیت از هرگونه
حرکت، پوشاندن سر و صورت و ایستادن سرپا به مدت طولانی می باشد. در اثر اعتراضها و
مخالفتهای گروههای زیاد و از آن جمله روزنامه نگاران اسرائیلی و جمعیت های محلی
دفاع از حقوق بشر، هیات پزشکی اسرائیلی دستور لغو این گونه گواهی پزشکی را صادر
کرد. دولتمردان اسرائیلی گفتند: دستور استفاده از گواهی پزشکی از روی اشتباه صادر
شده بوده است!.

اما الغای
گواهی پزشکی چیزی از واقعیتها را عوض نکرد زیرا یکی از نتایج و اهداف اساسی گواهی
پزشکی، سنجش میزان تحمل و مقاومت زندانی در برابر شکنجه است که هنوز هم به قوت خود
باقی است.افراد هیات پزشکی زندانهای اسرائیل در سال ۱۹۹۵م در پاسخ سؤالات
نمایندگان سازمان عفو بین المللی تاکید کردند که هیچ اقدامی در جهت توجیه بازجویان
و راهنمایی آنان دربرخورد با زندانیان انجام نداده اند.

با این
حال معاینه و تشخیص وضع سلامت و تندرستی زندانی در زندانهای اسرائیل، مورد
بهره برداری فراوانی قرار می گیرد که در واضح ترین صورتش در برخورد خاص با
زندانیانی که از مشکلات جسمی خاصی رنج می برند جلوه گر می شود زیرا این گونه افراد
نیز مورد شکنجه قرار می گیرند گرچه نحوه شکنجه بر حسب وضع مزاجی زندانی تفاوت
می کند.

موسی
مشارقه، جوان ۲۶ ساله ای که در رشته اقتصاد از دانشگاه فارغ التحصیل شده، یکی از
کسانی است که در زندان «رام الله » مورد شکنجه قرار گرفت. در ماه مارس ۱۹۹۵م، سه
ساعت بعد از آن که او بازداشت شد، پزشک زندان او را مورد معاینه قرار داد ولی چون
او از بیماری ریوی رنج می برد مانند اکثر بازداشتیها با پوشاندن سر و صورت با
کیسه های بسیار بدبود روبرو نشد، بلکه برای او دستگاه استنشاق «فنتولین » آوردند
اما بازجویان عینکهای سنگین و تیره ای به چشم او زدند که عینا اثر همان کیسه ها را
داشت یعنی نوعی حالت گیجی و عدم تشخیص زمان و مکان!!. همچنین دستهای او را -برخلاف
معمول که دست زندانیان را از پشت می بندند- از جلو با زنجیر بستند و این، به خاطر
این بود که او بتواند از دستگاه تنفس استفاده کند. موسی مشارقه طی شهادتش در مورد
شکنجه های معمول در زندانهای اسرائیل، گفت: او را مدتهای طولانی از خواب محروم
کردند (زیرا جز در تعطیلی آخر هفته و جز یک یا دو ساعت در ظرف ۴۸ ساعت، اجازه خواب
نداشت)در این مدت او را مجبور کردند با وضع بسیار بد و ناراحت کننده بنشیند علاوه
بر این، در سلول انفرادی زندانی شد و در معرض سرمای بسیار شدید قرار گرفت، همچنین
چندین بار او را به شدت تکان دادند و نیز مورد تهدید به قتل یا ربودن افراد
خانواده اش قرار گرفت ولی می گوید: برعکس رفتار اسرائیلیان با اکثر زندانیان، هر
وقت آب می خواست، به او آب می دادند.

عیادت پزشکی زندانیان

هر فرد
بازداشتی که پس از انتقال به زندان مورد بازجویی قرار می گیرد، در بخش خاص و
مستقلی از زندانی یا بازداشتگاه، جدا از دیگران نگاه داشته می شود، اعم از این که
توسط اداره زندانها بازداشت شده باشد یاتوسط ارتش یا پلیس. فقط در این بخش که
زندانی مورد شکنجه قرار نمی گیرد، پزشکان او را مورد معاینه و عیادت پزشکی قرار
می دهند.

کسانی که
با شیوه «شبح » مورد شکنجه قرار گرفته اند، می گویند: درحال شکنجه نوعی احساس
بی رمقی و بی حالی می کردند گویی خون در عروقشان منجمد شده و دو دستشان قطع شده
بود. یکی از انواع شکنجه از طریق فشار روانی، این است که زندانیان را تهدید
می کنند که از مرحله بازجویی رهایی نخواهند یافت مگر آن که دچار نقص عضو یا جنون
شوند یا مبدل به جنازه بی جان گردند! (معمولا همراه با تهدید سوم، نام افرادی را
می برند که در مدت بازداشت، در زیر شکنجه مرده اند!). زندانیان می گویند: عیادت
پزشکان یا دستیارانشان در مورد زندانیان، معمولا سریع و زودگذر است. ضمنا آنان
لباس افسران زندان را می پوشند و به ندرت به زبان عربی سخن می گویند. البته این
شرایط و جو را به این منظور ایجاد می کنند که زندانی هرچه بیشتر احساس غریبی و
تنهایی کند!.

عبدالرحمن
احمد یکی دیگر از زندانیان اسرائیل است که در روز ۱۵ ماه فوریه ۱۹۹۶م بازداشت شد و
در بازداشتگاه «مسکوبیه » در قدس (که به نام مجمع روسی معروف است) مدت چهل روز
مورد بازجویی قرار گرفت. او ضمن اقرار رسمی خود گفته است: او را به شدت تکان
دادند، دستهایش را از پشت بستند و سپس مجبور کردند در یک صندلی بسیار کوچک بنشیند.
وی در مورد وضع خود درحال بازجویی می گوید:

«احساس
کردم که شکمم پاره پاره، و کمرم تکه تکه می گردد، دچار تهوع شدم و لباسهایم آلوده
شد». روزی مرا نزد پزشک فرستادند ولی او مرا معاینه نکرد و فقط دو قرص به من
داد!… بازجویان مرتب مرا تهدید می کردند که به بیماریهای گوناگون مبتلا خواهم شد
و اضافه می کردند: می بینی که ما کارمان را به این منظور شروع کرده ایم…!.

«خالد
فراج » دانشجوی دانشگاه بیرزیت، زندانی دیگری است که در روز ۱۲ مارس ۱۹۹۵
بازداشت شده است او می گوید: در مدتی که به شیوه «شبح » مورد شکنجه و بازجویی قرار
گرفته مدت طولانی او را از خواب محروم کردند و ضمن بازجویی مجبور کردند روی صندلی
بدون پشتی بنشیند درحالی که مرتبا او را به عقب تکان می دادند. همچنین در مدت
بازجویی مجبور کردند روی پنجه های پا بایستد و به سؤالات افسر بازجو که هر ۶
ساعت یک بار عوض می شد، پاسخ بدهد. او وضع خود را در این مدت چنین توصیف می کند:

«طی ۱۰
روز بازجویی حالم به هم خورد و دچار تهوع و استفراغ شدم ولی مرا برای معاینه نزد
پزشک نبردند. در بازداشتگاه مسکوبیه سه بار بیهوش شدم و هر بار مرا به هوش آوردند
ولی پزشکی برای معاینه من نیاوردند. باز یک بار دچار اغما شدم، یکی از ماموران
پلیس به نام …. را آوردند و او به صورت من آب ریخت و در واقع تمام بدنم را خیس
کرد، آنگاه مرا برای معاینه بردند. دستیار پزشک نیز، به جای معاینه آب بر سر من
ریخت! سپس چیزی در بینیم گذاشتند تا به هوش بیایم، آنگاه مرا به شبح برگرداندند و
تا روز یکشنبه یعنی تا سه روز به همین حال باقی ماندم، درحالی که از شدت سرما و
رطوبت لباس رنج می بردم.

در بیمارستان زندان

به رغم
آنکه مسؤولان پزشکی در بیمارستان تاکید می کنند که آنها از م