خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست شامل 63 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل در بی معنایی معنا هست :

نقد و نظر، بهار و تابستان ۱۳۸۲

چکیده: در این مقاله، استیس به بررسی این امر می پردازد که چگونه انسان های جدید می توانند با فقدان بیشنی دینی که به نسل های بی شماری از انسان ها معنا می بخشید، کنار بیایند . او به شرح چگونگی پدید آمدن این اوضاع و احوال می پردازد و در باب چگونگی بهبود بخشیدن به این اوضاع و احوال توصیه می کند تا بتوانیم با هدفی کافی و وافی و با معنادار ساختن زندگی، به حیات خود ادامه دهیم .

زمانی اسقف های کاتولیک آمریکا بیانیه ای منتشر کردند که در آن آمده بود که آشفتگی و سرگردانی انسان در جهان مدرن ناشی از فقدان ایمان او و دست برداشتن از خدا و دین است . اگرچه من عقاید دینی اکثر اسقف ها را نمی پذیرم، اما با این بیانیه موافقم .

ژان پل سارتر می گوید: تا زمانی که آدمیان به خدایی آسمانی باور داشتند، می توانستند او را خاستگاه آرمان های اخلاقی خویش بدانند . اما اکنون با ناپدید شدن خداوند از آسمان وضع به کلی دگرگون شده است . جهان تحت حاکمیت یک موجود روحانی نیست، بلکه به عکس، تحت سلطه نیروهای کور است و لذا هیچ آرمانی، اخلاقی یا غیراخلاقی، نمی تواند در جهان بیرون از ما وجود داشته باشد . ازاین رو، آرمان های ما باید صرفا از ذهن و ضمیر ما بجوشند . بنابراین جهانی که ما را احاطه می کند، چیزی جز یک تهیای عظیم روحانی نیست . این جهان، جهانی مرده است .

سال ها پیش، آقای براتراند راسل در مقاله ای تحت عنوان «عبادت آزادمردان » ، قریب به همین مطلب را بیان کرد . جهانی که علم تجربی به ذهن ما ارائه می دهد، اجمالا چنین است، بلکه حتی بی هدف تر و فاقد معناتر است . از این پس آرمان های ما، اگر اصلا جایی داشته باشند، باید در چنین جهانی، جایگاهی یابند … ماده همه توان که نسبت به خیر و شر کور است، و نسبت به هلاکت و ویرانی بی اعتنا، در مسیر پایان ناپذیر خود می خروشد و به جلو می رود .

آقای راسل خاطر نشان می کند که این علم است که این اوضاع و احوال را پدید آورده است . شکی نیست که این سخن صحیح است، اما عموما نفهمیده اند که علم چگونه چنین وضعیتی را پدید آورده است . هیچ اکتشاف علمی خاصی، علت اصلی زوال ایمان نبوده است، بلکه به عکس، علتش روحیه عمومی علمی و پاره ای پیش فرض های بنیادینی بوده که علم جدید از قرن هفدهم به این سو، بر آن ها بنا شده است . ویرانی آن تصویر کهن، نه تحت تاثیر کشف قانون جاذبه به دست نیوتن صورت گرفت و نه در پرتو هیچ یک از تحقیقات درخشان گالیه; بلکه این امر تحت تاثیر آن جهان بینی کلی به وقوع پیوست که این مردان و سایر هم عصرانشان آن را اساس علم قرار دادند .

این است دلیل آنکه قرنی که بلافاصله پس از نیوتن آمد، یعنی قرن هجدهم، به نحوی بارز و چشم گیر عصر شکاکیت دینی بود . ایمان دینی به خوبی می توانست خود را با نجوم جدید وفق دهد . آغاز واقعی تحول قرون وسطا به عصر جدید زمانی بود که عالمان قرن هفدهم از چیزی موسوم به «علل غایی » روی برتافتند . اعتقاد به علل غایی معادل با این اعتقاد بود که جهان تحت سیطره اغراض است و احتمالا این اغراض، اغراض موجودی ذی شعور و قاهر است . این اعتقاد را مسیحیت ابداع نکرد، بلکه از زمان سقراط تا ظهور علم در قرن هفدهم، پایه و اساس کل تمدن غرب، چه در دنیای شرک باستان و چه در عالم مسیحیت بوده است .

بنبان گذاران علم نوین – همچون گالیه، کپلر و نیوتن – عمدتا انسان های متدینی بودند که در مورد اغراض خداوند تردیدی نداشتند . با وجود این، آنان با برداشتن گامی انقلابی، آگاهانه و عامدانه، ایده غایت را به منزله چیزی که طبیعت را ضبط و مهار می کند، از طبیعت شناسی جدیدشان خارج کردند . آنان این گام را به این دلیل برداشتند که هدف علم را پیش بینی و ضبط و مهار رویدادها می دانستند و معتقد بودند که جست وجوی غایات برای رسیدن به این هدف بی فایده است .

اروپائیان پیش از گالیه – چه مشرکان قدیم و چه مسیحیان متاخرتر – چنین می اندیشیدند که جهان از طریق طرح و هدف ضبط و مهار می شود . اما اروپائیان پس از گالیله، جهان را کاملا بی هدف می دانستند . این است آن انقلاب عظیمی که من از آن سخن گفتم . این است آن چیزی که دین را کشته است . دین با هر نوع ستاره شناسی، زمین شناسی و فیزیک می تواند سازگار افتد، اما نمی تواند با جهانی بی هدف و بی معنا بسازد .

به همراه ویرانی تصویر دینی [جهان]، اصول اخلاقی و در حقیقت، کلیه ارزش ها ویران شدند . اگر یک هدف کیهانی وجود داشته باشد و در طبیعت اشیاء شوقی به سمت خیر باشد، آن گاه نظام های اخلاقی ما اعتبار خود را از آن خواهند گرفت . اما اگر قوانین اخلاقی ما از چیزی بیرون از ما ناشی نشوند، یعنی از چیزی که در ذات جهان قرار داشته باشد – چه او را خدا بدانیم و چه صرفا خود جهان – پس این ارزش ها باید مجعولات خود ما باشند . لذا اخلاق به طور کلی نسبی است . هابز بی درنگ دریافت که اگر هیچ هدفی در جهان وجود نداشته باشد، هیچ ارزشی هم وجود نخواهد داشت .

این آموزه نسبیت اخلاق برای اخلاق فاجعه آمیز است; زیرا مبنای سنتی آن را کاملا نابود می سازد . به این دلیل است که فیلسوفانی که علائم خطر را می بینند، دست کم از زمان کانت به بعد، کوشیده اند مبنای جدیدی به اخلاق بدهند; یعنی یک مبنای دنیوی یا غیر دینی . این کوشش عقلا می تواند به خوبی توفیق یابد .

خصیصه دیگر این وضع معنوی ما، سست شدن اعتقاد به آزادی اراده است . این نیز یکی دیگر از ثمرات روحیه علمی است، هر چند ثمره هیچ یک از اکتشافات خاص علمی نیست . علم بر اساس اصل موجبیت بنا شده و موجبیت اعتقاد به این امر است که وقوع هر حادثه ای از طریق یک زنجیره علل کاملا وجوب یافته است و لذا نظرا از قبل قابل پیش بینی است .

درست است که یک فیلسوف رقیب می تواند نشان دهد که کل این استدلال مجموعه ای از مغالطه هاست، اما عموما غیرفیلسوفان آن را دربست می پذیرند . ازاین رو، این اندیشه که انسان آزاد نیست و آلت دست ناتوان و عاجز نیروهایی است که هیچ ضبط و مهاری روی آن ها ندارد، عمیقا در نگرش جدید رسوخ و نفوذ دارد .

اینک چه باید کرد؟ کاری که فیلسوفان می توانند انجام دهند، این است که نشان دهند نه نسبیت اخلاق و نه انکار آزادی اراده واقعا نتیجه دلایلی نیستند که به گمان بعضی آن ها را تایید می کنند . همچنین آنان می توانند در جهت کشف یک مبنای اصیل غیردینی برای اخلاقیات بکوشند و آن را جایگزین آن مبنای دینی قرار دهند که از بین رفته است .

آری، اسقف ها علاج را در بازگشت به اعتقاد به خدا و آموزه های دینی مسیحیت می دانند . عده ای دیگر گمان می کنند نیاز به یک دین جدید است . برای بنا کردن یک دین جدید، یک عیسی مسیح یا بودای جدید باید ظهور کند که به خودی خود، حادثه ای بسیار بعید به نظر می رسد . در هر حال، ظاهرا ما نمی توانیم بنشینیم و منتظر آن باشیم . باری، حتی اگر یک پیامبر جدید و یک دین جدید ظهور کند، می توان پیش بینی کرد که در جهان مدرن شکست خواهد خورد . هیچ کس برای مدت طولانی به آنها ایمان نخواهد آورد; زیرا انسان مدرن بینشی را که اساس همه ادیان است از دست داده و آن بینش عبارت است از دیدن طرح و هدف منظم جهان . انسان های مدرن تصویر یک جهان بی هدف را در ذهن خود دارند و چنین جهان بینی ای به طور کلی برای هر دینی مهلک و خطرناک است، نه فقط برای مسیحیت .

راه حل دیگری که معمولا پیشنهاد می شود، این است که ما باید برای نجات خودمان به خود علم یا روحیه علمی بازگردیم . آقای راسل و پروفسور دیویی هر یک به نحوی این پیشنهاد را کرده اند . اما به نظر من، این سخن کاملا ساده لوحانه است . گر چه علم ماهیتا می تواند بهترین راه وصول به اهدف را به ما بیاموزد، هرگز نمی تواند به ما بگوید که چه هدفی را دنبال کنیم .

هیچ تمدنی نمی تواند بدون آرمان و به عبارت دیگر، بدون ایمانی راسخ به نظریه های اخلاقی به حیات خویش ادامه دهد . اولین کاری که باید انجام داد مواجه شدن با حقیقت است، هرچند مایوس کننده باشد . گام دوم آن است که بیاموزیم با این حقیقت زندگی کنیم .

آن چه من در خصوص گام اول بر آن اصرار دارم، صداقت کامل است . البته آنان که در پی احیای اصول اعتقادات مسیحیت اند، فریبکاران آگاهی نیستند، اما واجد نوعی فریبکاری ناآگاهانه اند که همان آرام کردن خویش با داروهای آرام بخش و خواب و خیال هاست . کسانی که سخن از یک دین جدید می گویند، صرفا به یک داروی آرام بخش جدید امید دارند .

علت اینکه ما امروزه باید جسورانه و صادقانه با این حقیقت روبه رو شویم که جهان، روحانی و معنوی نیست و در مورد خیر، زیبایی، سعادت یا حقیقت بی تفاوت است، این نیست که پنهان کردن این حقیقت کار بی رحمانه ای است، بلکه دلیلش فقط این است که پنهان کردن آن دیگر خیلی دیر شده است .

اینک به گام دوم می پردازیم; یعنی ضرورت آموختن زندگی کردن با حقیقت . مقصودم این است که بیاموزیم سعادت مندانه، فضیلت مندانه، یا دست کم با آسودگی خاطر و بدون توهمات زندگی کنیم و این کاری است به غایت دشوار; زیرا آنچه ما اکنون به طور مبهم در آستانه فهم آنیم، این است که زندگی انسان در گذشته یا دست کم سعادت بشر، تقریبا به طور کلی متکی بر توهمات بوده است . می گویند انسان با حقیقت زندگی می کند و حقیقت ما را آزاد خواهد ساخت . به نظر من، واقعیت تقریبا خلاف آن چیزی است که گفته می شود . بشریت فقط با دروغ توانسته است زندگی کند .

توهماتی که آدمیان با آنها زندگی کرده اند، ظاهرا دو سنخ اند: اولا، چیزی وجود دارد که می توان آن را «توهم بزرگ » نامید – مقصودم این توهم دینی است که [نظام] جهان اخلاقی و خیر است و تابع قصد و طرحی حکیمانه و شریف است و به تد